Let's communicate.


e-mail: ianthedrummerr@yahoo.com

Blog Views

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Οι τσιγγάνοι, τα παιδιά και εμείς.

Μερικές φορές την εβδομάδα, παίρνω το λεωφορείο και πηγαίνω στο Πανεπιστήμιο. Λίγο πριν φτάσω στον προορισμό μου, το λεωφορείο περνά πάνω από έναν χείμαρο. Το καλοκαίρι είναι στεγνός, το χειμώνα σχηματίζει ρυάκια και ενίοτε φουσκώνει. 

Εκεί, μια ομάδα τσιγγάνων βρήκε το προσωρινό της σπίτι. Δύο τσαντήρια από τη μία όχθη, ένα από την άλλη. Έχουν προσαρμόσει αυτή τη μικρή περιοχή στα μέτρα τους, μέχρι και τα ρυάκια γνωρίζουν επ΄ακριβώς και πηδούν μία από εδώ, μία από εκεί, και ταυτόχρονα παίζουν. Το τι θα συμβεί αν ο χείμαρος φουσκώσει, άγνωστο. Αλλά το πιο πιθανό είναι να πάρουν τα μπογαλάκια τους και να βρουν αλλού καταφύγιο, τόσο εύκολα.

Όπως όλοι, κάθε φορά που περνούσα από εκεί, τους παρατηρούσα, με πολύ ενδιαφέρον και απορία. Πως τη "βρίσκουν" αυτοί οι άνθρωποι έτσι; Τι είναι αυτό που τους κάνει να προτιμούν τη νομαδική ζωή έναντι της ασφάλειας που προσφέρει η μόνιμη εγκατάσταση; Ή μήπως η ασφάλεια αυτή είναι μια ψευδαίσθηση τελικά; Με τον καιρό, οι απορίες για τη δική τους κουλτούρα, μετατράπηκαν σε απορίες για τη δική μας. Αυτές οι απορίες έσβηναν μόλις έχανα τον καταυλισμό από τα μάτια μου και ξαναζωντάνευαν κάθε φορά που τον ξανάβλεπα. Τελικά, αποδέχθηκα, ότι τόσο η δική τους κουλτούρα, όσο και η δική μας έχουν την αξία τους και διαφορετικές υπαρξιακές βάσεις. Άλλο ζητούν αυτοί από τη ζωή, άλλο εμείς. Έφτασα σε σημείο να τους θεωρήσω ως κάτι κοινό, και έτσι έπαψα να τους ρίχνω το περίεργο βλέμμα μου. 

Τότε, σταμάτησα να κοιτώ έξω από το παράθυρο και άρχισα να παρατηρώ, τα περίεργα βλέμματα των συνεπιβατών μου. Εδώ και λίγο καιρό, παρατηρώ τους συνεπιβάτες μου, που παρατηρούν τους τσιγγάνους. Έχει απίστευτο ενδιαφέρον. 

Δυστυχώς, οι περισσότεροι κοιτούν με ένα βλέμμα ανωτερότητας. Πιστεύουν ακράδαντα μέσα τους πως αυτοί ζουν τη ζωή καλλίτερα, και μετά τρέχουν από εδώ και από εκεί για να θάψουν τα απωθημένα τους και να κρύψουν τα ψυχολογικά τους προβλήματα. Άλλοι, κοιτούν με αγνή περιέργεια. Τους είναι τόσο ξένο όλο αυτό, αλλά τουλάχιστον παρατηρούν αγνά, και έπειτα κρίνουν, ανάλογα με το τι έχει στο κεφάλι του ο καθένας. 

Τέλος, υπάρχουν ορισμένα άτομα που το βλέμμα τους είναι ένα μείγμα θυμού και νοσταλγίας. Ή για να το πω καλλίτερα, θυμού για τη νοσταλγία. Το καταλαβαίνω αυτό, γιατί και εμένα μερικές φορές έτσι ήταν. Νοσταλγία; Τι ακριβώς νοσταλγούν εκείνοι οι άνθρωποι; 

Θυμάσαι, τότε, παλιά, όταν ήμασταν παιδιά, την ευκολία; Πηδούσαμε από κατάσταση σε κατάσταση όσο εύκολα οι τσιγγάνοι πηδούν από όχθη σε όχθη. Η ευελιξία ενός παιδιού είναι απίστευτη. Και δεν μιλώ για τα παιδιά που σκάνε από το κλάμα για να τιμωρήσουν τους γονείς τους. Μιλώ για τα παιδιά με τα χαραγμένα γόνατα, τα παιδιά που δεν ήξεραν να περπατούν, ήξεραν μόνο να τρέχουν. Δεν ήξεραν να κρύβουν τα συναισθήματα και τα πιστεύω τους. Ήξεραν να λένε την αλήθεια. Αυτά τα παιδιά λοιπόν, ζούσαν με απόλυτη ευκολία. Γελούσαν, θυμώναν, κορόιδευαν το ένα το άλλο, πιάνονταν στα χέρια, πέφτανε στις σκόνες και το σούρουπο γυρνούσαν παρέα στα σπίτια τους. Εξέφραζαν κάθε συναίσθημα που τους προκαλούνταν. Αυτή ήταν η ευκολία. Αυτή την ευκολία νοσταλγούν οι συνεπιβάτες μου. Η ευελιξία των τσιγγάνων, ταυτίζεται μέσα μας με εκείνη των παιδιών. 

Έχουμε πέσει σε μια νοητή παγίδα, η οποία μας λέει ότι η ωρίμανση και η ενηλικίωση ταυτίζονται με την απόκρυψη των συναισθημάτων μας. Επίσης, μας λέει ότι δεν υπάρχει δεύτερο πλάνο για ό,τι σχεδιάζουμε, επομένως παθαίνουμε εξάρτηση από ένα σωρό καταστάσεις που θεωρούμε ότι τις έχουμε ανάγκη. Μέγα λάθος. Το μόνο πράγμα που ευνοείται από τον καθωσπρεπισμό μας και τις κοινωνικές μας εξαρτήσεις είναι το προσωπείο που προτάσσουμε στην κοινωνία. 

Τελικά, οι πολιτισμικές διαφορές ενός τσιγγάνου με έναν κοινό "δυτικό" μήπως περικλείονται γύρω από το ότι ο τσιγγάνος είναι αυτός που είναι, ενώ ο δυτικός θυσιάζει το είναι του για λίγα ψίχουλα κοινωνικής αποδοχής;

Λοιπόν, τι αγαπάς περισσότερο; Τον πραγματικό σου εαυτό ή την περιγραφή των άλλων για τον εαυτό σου; Το παιδί που κρύβεται μέσα σου και φωνάζει για να το ακούσεις ή το στρυφνό και αγέλαστο alter ego σου που κρίνει τους πάντες και τα πάντα; Τον ελεύθερο ή τον σκλάβο;

Εγώ διάλεξα. Και είναι τόσο εύκολο, όσο μια μόνιμη, συνειδητή, επιλογή. Εσύ;




Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Η αναρχία είναι διεργασία του πνεύματος. / Anarchy is a creation of the spirit.

Η αναρχία είναι διεργασία του πνεύματος. Οτιδήποτε άλλο που ξεκινά πιο ρηχά απ'το πνεύμα δεν είναι αναρχία, αλλά πολιτισμικά χαρακτηριστικά και πεποιθήσεις, το ακριβώς αντίθετο δηλαδή.

Anarchy is a creation of the spirit. Everything else that doesn't take place in the realm of spirit is not anarchy, but the opposite, in the form of cultural beliefs and characteristics.




Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

Τελικά, τι είσαι;

Τελικά, τι είναι ο άνθρωπος; Τι θα ήταν αυτό που περιγράφει και περικλείει ό,τι έκανε, κάνει και ποτέ του θα κάνει;

Είναι ένα θνητό ον με θεϊκό νου. Έτσι, οι έννοιες της Δημιουργίας και της Μεταμόρφωσης φωλιάζουν συνεχώς μέσα του, αν και θνητός. Έρχεται τότε κάποια στιγμή που παρατηρεί ότι η νοητή του Ουτοπία απέχει πολύ από τη φθαρτή πραγματικότητα της ύλης. Έχει τότε ορισμένες επιλογές, που μέσα σε αυτές τις επιλογές περικλείεται όλη η Ιστορία της ανθρωπότητας καθώς και του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά.


Ι) Ο Κυνηγός. Κυνηγά την Ουτοπία. Ένα βήμα μπρος αυτός, δύο αυτή. Τουλάχιστον, θα είναι πάντα καλλίτερος από πριν. Αυτή η στάση ζωής γεννά πρωτοπόρους. Συνήθως, δυστυχείς πρωτοπόρους, γιατί ο απότερός τους σκοπός μένει πάντα ανεκπλήρωτος, ανεξάρτητα από την πρόοδο. Αλλά χάρη σε εκείνους, ο κόσμος μας πάει μπροστά.


ΙΙ) Ο Αφελής. Αφήνεται στη στασιμότητα και δε κοιτά ποτέ προς την Ουτοπία. Την ξεχνά. Αυτή η επιλογή, συνήθως γεννά ευτυχείς ανθρώπους, γιατί αποδέχονται και συμβιβάζονται με τον κοινωνικό τους ρόλο, όποιος και αν είναι αυτός, και προσηλώνονται στην ασφάλεια που τους παρέχει η έννοια της στασιμότητας, ακόμη και αν αυτή η στασιμότητα είναι παρακμάζουσα. 


ΙΙΙ) Ο Νοσταλγός. Αφήνεται στη στασιμότητα μα ποτέ του δε θα ξεχάσει την Ουτοπία. Πάντα θα τον βασανίζει και πάντα θα υπάρχει το χάσμα ανάμεσα στον δυνητικό και τον πραγματικό του εαυτό. Αυτή η επιλογή, δημιουργεί μεγάλους στοχαστές των οποίων οι πράξεις όμως απέχουν πολύ από τα λόγια τους. Η έκφραση αυτών των ανθρώπων δημιουργεί ελπίδα και ώθηση για τους κυνηγούς της Ουτοπίας. Συνήθως η έκφραση αυτών των ανθρώπων δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από μια κραυγή ανεκπλήρωσης. Οι καλλιτέχνες ανήκουν σε τούτη την κατηγορία. Οι Νοσταλγοί είναι οι πιο θλιμμένοι απ΄όλους. 


ΙV) Ο Τρελός. Είναι τρελός, γιατί κυνηγά την Ουτοπία με παιδική αγνότητα και ταυτόχρονα αποδέχεται την τρέχουσα θέση του μέσα στην πραγματικότητα, άρα γνωρίζει κάθε στιγμή τη συμπαντική αλήθεια καθώς και το τι πρέπει να κάνει για να εξελιχθεί, έστω και λίγο κάθε φορά. Οι τρελοί είναι ευτυχείς και πρωτοπόροι, ταυτόχρονα. Είναι σπάνιοι, γιατί το σκαρί τους είναι τοξικό για τις τρέχουσες κοινωνικές δομές. Για να είσαι τρελός, πρέπει να πολεμάς το πρόγραμμα μέσα σου, την κοινωνία και ταυτόχρονα να αγαπάς τον εαυτό σου και την κοινωνία. Για αυτό είσαι τρελός!


Η επιλογή είναι δική σου. Το ίδιο και οι συνέπειες. Έχεις κάθε δικαίωμα να ζήσεις όπως επιθυμείς, αρκεί να ζεις.